เขานอนบ้านใน

เมื่อไม่มีเขาฉันเหงาสุดพรรณา
แต่มีเขามาอุราฉันยิ่งเศร้าใหญ่
เพราะรู้ดีว่าเขามาแล้วเขาต้องไป
มาพอฉันชื่นใจ
แล้วก็ไปให้ใจสะท้อน

ฉันมาทีหลังเคี้ยวซากบ่ซังร่ำไป
ไม่มีหวานให้อิ่มใจเหมือนคนมาก่อน
เขามากลางวันพบกันเดี๋ยวเดียวก็จร
เอาคำหวานมาป้อน
แต่กลางคืนเขานอนบ้านใน

ฉันช้ำแต่ต้องจำใจฝืน
อยากไปหลงชื่นของรักคนอื่นทำไม
สมน้ำหน้าและก็สาแก่ใจ
กินน้ำใต้ศอกเขาไป
จะโทษใครเรามันใจอ่อน

ค่ำคืนหลับนอนสะท้อนจิตจนสะเทือน
ไม่มีเขาเยือนเยี่ยมกรายชิดใกล้อิงอ่อน
ห้องนอนบ้านในเขาซิสนใจอ้อนวอน
บนเตียงฉันที่นอน
เจอะแต่หมอนข้างกายใบเดียว
(ดนตรี)

ค่ำคืนหลับนอนสะท้อนจิตจนสะเทือน
ไม่มีเขาเยือนเยี่ยมกรายชิดใกล้อิงอ่อน
ห้องนอนบ้านในเขาซิสนใจอ้อนวอน
บนเตียงฉันที่นอน
เจอะแต่หมอนข้างกายใบเดียว
(ดนตรี)