นิราศเวียงพิงค์

โอ้ เวียงพิงค์ดังเวียงสวรรค์
สวยกว่าถ้อยคำเสกสรรที่พรรณาเปรียบเปรยแดนไหนอื่น
หมื่นแสนบ่แม้นได้เลย
เฮานี้สุดหาถ้อยเอ่ยเปรียบเปรยงามนั้นได้หนา

หากใครแม้นเที่ยวไปได้เห็นสักครา
เขาคงจะจำติดตาตรึงอุรามิเคยเสื่อมคลาย

โอ้ เวียงพิงค์คือปิงสุดงาม
สวยอยู่บ่เคยเสื่อมทรามช่างงามซึ้งใจบ่วาย
น้ำใสเด่นมองเห็นจนพื้นหาดทราย
ปลาน้อยแปรฝูงกระจายอยู่ในธาราน่าชม

ช่างพาฝันงามนั้นชวนฉันชื่นชม
ฉันลอยคลายความโศกตรมนั่งชมน้ำปิงสุขใจ

เบื่อลำน้ำเฮาไปแอ่วดอย ผาเงิบชวนเพลินใช่น้อย
แอ่วดอยแสนเพลินกระไรมีน้ำตกและนกบินร้องก้องไพร
ยินเสียงมันแล้วสุขใจสุขใดบ่มีเปรียบปาน
โอ้ เวียงพิงค์แม้ฉันจากไปแสนนาน
แต่ความหมุนเวียนแห่งกาล บ่ได้ทำให้ข้าลืม

เบื่อลำน้ำเฮาไปแอ่วดอย ผาเงิบชวนเพลินใช่น้อย
แอ่วดอยแสนเพลินกระไรมีน้ำตกและนกบินร้องก้องไพร
ยินเสียงมันแล้วสุขใจสุขใดบ่มีเปรียบปาน
โอ้ เวียงพิงค์แม้ฉันจากไปแสนนาน
แต่ความหมุนเวียนแห่งกาล บ่ได้ทำให้ข้าลืม